บทที่ 14 การหายใจไม่ออกใต้น้ำ

ฉันนั่งจมกองความทุกข์อยู่ในห้องที่มืดมิด ความรู้สึกดำดิ่งลงจนถึงขีดสุด เสียงของณัฐพลที่อยู่หน้าประตูเริ่มเจือไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ดังปังๆ ไม่หยุดหย่อน

ไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านผู้หวังดีคนไหนเป็นคนโทรแจ้งตำรวจ ตอนนี้ตำรวจกับณัฐพลกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าประตู

ห้องนี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ